یکی از مهم تریم مسائلی که اکثر ماها هنوز خوب یادش نگرفته ایم، 1 احساساتمونه.
مثلا از یه نفر دلخوریم و اون یه نفر ما رو به مهمونی دعوت می کنه، بهش میگیم میایم، اما نمیریم!
فکر می کنیم اگه اون فرد رو منتظر بذاریم یا جواب پیام و تلفنش رو ندیم، متوجه میشه ما ازش دلخوریم و اینجوری تنبیه ش کرده ایم.
در حالی که می تونیم خیلی ساده بهش بگیم: به خاطر فلان ماجرا ازت دلخورم و واسه ی همین نمیام!
شاید اصلا اون آدم یه حرفی بزنه و دلیلی بیاره که دلخوری ها برطرف بشه.
کسی به ما یاد نداده وقتی عصبانی هستیم، عاشقیم، دلتنگیم، دلخوریم و خلاصه هر احساسی داریم، ساده و انسانی بروزش بدیم.
جسارتِ بروزِ درست و ساده ی احساسات، بزرگ ترین شجاعت و بزرگ ترین سطح از خودمراقبتی و ارزش دادن به خوده!
احساسات ابراز نشده ی ما روی هم جمع میشن، بالاخره یه روزی فوران می کنن و بیشتر از هر کس، به خود ما آسیب می رسونن.
پس یکی از راه های دوست داشتن خود، اینه که: احساساتمون رو بپذیریم و درست و به جا ابرازشون کنیم.
نازنین جهانگیری_6t0b.jpg)
برچسب:
نویسنده: مهدی رحیمی